Recensie:
Wat fantastisch eigenlijk, dat er zoveel materiaal van Duke Ellingtons orkest bewaard is gebleven. Gezegd moet worden dat ook het oudste spul, Black And Tan, prima van geluids- en beeldkwaliteit is. En het script voor deze korte film doet welbeschouwd niet onder voor willekeurig welke naoorlogse muzikale biopic uit Hollywood. Waarheidsgetrouw lijkt ook het speelplezier dat de muzikanten uitstralen en het opnameproces dat zich in Paramount Pictorial No. 889 ontrolt. Dit laatste filmpje, uit 1937, kende ik nog niet. In The Hit Parade Of 1937 zien we hoe de typerende Ellington-sound gekneed wordt door twee man koper en twee rieten. Klassieke jazzfilms zonder dansers zijn zo goed als ondenkbaar. Ook hier hupst rijp en groen vrolijk voorbij. Maar elke schijf bevat ook eersteklas acts. Bij Calloway zijn het de Miller Brothers And Lois, die halsbrekend tappen op een evenwichtsbalk, Ralph Brown houdt Dizzy heel aardig bij en The Five Hot Shots en Earl ?Snake Hips? Tucker vertonen hun kunsten bij Ellington. Eddy Determeyer