Recensie:
Jazzrock begin jaren zeventig. In het kielzog van Bitches Brew, Chick Corea?s Return To Forever. 36 Jaar na dato komt de laatste dinosaurus uit de jazzrockera nog een keer terug: Corea samen met de tweede oude pijler, basgitarist Stanley Clarke, in de bezetting van 1973. Dat betekent een glimmend zwaar elektrisch geluid met regelmatig (ook nu nog) opzienbarende bas- en keyboardexcursies. Clarke speelt als vanouds bevlogen, Corea doet het bijzonder relaxt als vertier, White is hard aan het werk en bij de gesloten Di Meola zie en weet je het nooit zo goed. De sound en de muziek die het viertal speelt, is nu gedateerd, maar wie zich graag nog een keer wil onderdompelen in de sensatie van toen komt hier tweeënhalf uur volop aan zijn trekken via een dwarsdoorsnede van twaalf titels van de Zevende Galaxy, Vulcano Worlds, Sorceress, Pharaoh Kings, El Bayo t/m de Romantic Warriors. En vijf extra?s met vier uitgebreide soli van alle bandleden van een concert in Florida. Alles is uitstekend in beeld gebracht en van powergeluid voorzien. Ze kunnen het nog, uistekend zelfs, maar de tijden van toen, ze komen niet meer terug. Henning Bolte