COLLIN, MARC
HOLLYWOOD MON AMOUR
The Perfect Kiss
BOSSA & MOVIE

Recensie:
Achteruitkijken is vooruitkijken, dat omschrijft in een notendop het levensmotto van Marc Collin. Deze Parijse liefhebber van jaren 80 new wave begon enkele jaren geleden aan een hobbyproject genaamd Nouvelle Vague (vernoemd naar de beroemde Franse filmstijl). Het ombouwen van afgetrapte wave-klassiekers naar naïeve bossa en lounge chic bleek een wereldsucces en zette een covertrend in beweging waar we nu nog last van hebben. Maar het werkterrein van enkel punk en wavenummers leek toch iets te beperkt voor Marc Collin. Op zijn nieuwste project Hollywood Mon Amour stort hij zich op langvervlogen hits uit de recente Amerikaanse filmgeschiedenis. Op het eerste gehoor lijkt dit verdacht veel op een zoveelste James Last variant, maar dat weet Collin handig te omzeilen door het inschakelen van een rits sexy zuchtende gastvrouwen. Een meesterzet en een prima afleidingsmanoeuvre want het gekozen repertoire is soms van twijfelachtige aard. Flashdance, Eye Of The Tiger of een Footloose zakken op Hollywood Mon Amour genadeloos door het dunne bossa ijs en blijven met moeite bovendrijven. Marc Collin benadert deze pompeuze nummers iets te lichtzinnig en kan zelfs met het beste muzikale lapwerk de boel hier nauwelijks bij elkaar houden. De ietwat meer popgerichte radiodeuntjes gaan hem een stuk beter af. Call Me (Blondie), Cat People (Bowie) en This Is Not America (Bowie/Metheny) zijn breekbaar en charmant, niet in de laatste plaats door het zachte kreunen en fluisteren van Sky (Morcheeba) en femme fatale Juliette Lewis. En zijn nieuwste ontdekking Nadeah komt op When Doves Cry (Prince) en Forbidden Colours (Sakamoto) ook nog behoorlijk uit de verf. Tijdens de vrijdagmiddagborrel in een uptown cocktailbar verdwijnt Hollywood Mon Amour dan ook zachtjes en onopgemerkt in het exclusieve vinylbehang. En dat is ook precies de plek waar het thuis hoort. Monte La Rue