CLéMENT, CORALIE
TOYSTORE
Discograph/PIAS
FRANSE SPEELGOEDPOP

Recensie:
Het is thuis bij Coralie Clément een gezellige boel. Samen met vrienden en broer Benjamin Biolay trekt ze tijdens familiefeestjes de blokfluit, melodica en ukelele onder het stof vandaan. En dan allemaal samen gezellig rond de open haard. De kinderjaren van Coralie en Benjamin waren zorgeloos, zoveel kunnen we uit Toystore wel afleiden. Haar derde album heeft opnieuw een hoge dosering onschuld en begeerte, maar is een stuk meer ingetogen dan haar succesnummer Bye Bye Beauté van drie jaar geleden. De songs (van de hand van producer Biolay) en haar stem blijven ditmaal klein, het instrumentarium is grotendeels afkomstig uit de Bart Smit. Fay Lovsky was hier wel voorloper en zag in 1981 al de potentie van het popspeelgoed met haar bekroonde album Confetti. Al dit plastiek zorgt voor een begeleiding die de liefelijke stem van Coralie in een open en speels decor plaatst, als in een kinderkamer waarin ze is verdwaald. L?effect Jokari steekt meteen van wal met deze nieuwe formule, het zuchtmeisje opgesloten in de speelgoedwinkel. Behoedzaam en gereserveerd dartelt Coralie door de ritmische stoten van een mondharmonica en bezingt gaandeweg het grote liefdesverdriet. Het duet Je Ne Sens Plus Ton Amour met Étienne Daho is fraai en kwetsbaar en zou binnen het repertoire van Gainsbourg niet misstaan. Iets meer ferm en assertief is Clément tijdens de cover La Reine Des Pommes van de Belgische Lio en dat geeft wat lucht tussen al dat zoets. En de half gezongen/gesproken hit Paris Dix Heures Du Soir is Coralie strak op het lijf geschreven. Bij momenten smaakt Toystore teveel naar een suikerspin en ook de overeenkomsten met Hardy en Birkin zijn dit keer niet te onderdrukken. Maar het zijn slechts kleine minpuntjes op een verder zeer bevallig album. Op deze manier mag Coralie Clément nog lange tijd met haar piano en poppen blijven spelen. Monte La Rue